ACHARDA-THIERSA zespół (cukrzyca kobiet brodatych):

Szczególna postać zespołu Cushinga, występująca jedynie u kobiet z cukrzycą, której towarzyszy otyłość i hipertrychoza.

ARGONZA-del CASTILLA zespół:

Objawy:
1. Patologiczna laktacja (galactonhoea).
2. Wtórny brak miesiączki (amenorrhoea secundaria).
3. Zmiany zanikowe narządu rodnego.
4. Zanik libido.
5. Ogólne osłabienie, bóle głowy (prostratio, cephalgia).
6. Duży niedobór estrogenów.
7. Brak lub obniżenie poziomu gonadotropin.

AHLFELDA II objaw

Położenie płodów w ciąży bliźniaczej rzutuje na ukształtowanie obrysów trzonu macicy. Przy ciąży bliźniaczej istnieje wyczuwalne zagłębienie na przedniej ścianie macicy, która rozdziela niejako trzon macicy na dwa segmenty. Kierunek zagłębienia jest uzależniony od położenia płodów. Zagłębienie to pozorujące dwusegmentowość. trzonu określa się jako objaw Ahlfelda II. Objaw ten szczególnie wyraźnie uwypukla się w czasie akcji skurczowej, przy czym najbardziej dostrzegalny jest wówczas, gdy położenie płodów wyznacza podłużny lub skośny przebieg tego zagłębienia.

ALLENA-MASTERSA zespół

Zespół objawów bólu zlokalizowany w obrębie miednicy małej, który powstaje w następstwie przerwania więzadła szerokiego w wyniku urazu porodowego, rzadziej w skutek poronienia. Tego typu uszkodzenie jest rzadkim powikłaniem ginekologicznym, które jeszcze rzadziej jest rozpoznawane. Przeważająca ilość|liczba+ przyp. dotyczy wieloródek. Pewną predyspozycję stanowią chore z tyłozgięciem macicy. Występujący w tym z. ból może być związany z nadmierną ruchomością macicy, co wyraża się niezależną ruchomością trzonu i szyjki, dając wrażenie istnienia uniwersalnego stawu.

ACHARDA-THIERSA zespół:

Objawy:
1. Uogólniona hipertrychoza o typie męskim.
2. Owłosienie na brodzie.
3. Otyłość przy względnie szczupłych nogach i rekach.
4. Cukrzyca.
5. Występujące nadciśnienie.
6. Wtórny brak miesiączki (amenorrhoea secundaria).
7. Obniżenie progu libido (anaphrodisia).
8. Czasem rozwój zespołu Cushinga.

ARGONZA-del CASTILLA zespół-

Z. ten dotyczy patologicznej laktacji, która nie ma związku z porodem. Kompleks objawów niepołogowej laktacji przy równoczesnym braku okresu, obniżonym poziomie estrogenów i zmniejszonym wydzielaniu FSH został opisany w 1932 r. przez ginekologa del Castilla i Ahumada.

Zespół ASHERMANA – etiopatogeneza:

Mechanizm powstawania zrostów wewnątrzmacicznych wiąże się z wyłyżeczkowaniem jamy macicy z powodu poronień bądź z poporodową kontrolą jamy macicy. Jakkolwiek sądzi się, że czynnik urazowy stanowi moment wyzwalający powstanie z. Ashermana, to jednak decydującą rolę spełnia towarzysząca urazowi infekcja. Stąd też uważa się, że najbardziej niebezpiecznym okresem sprzyjającym powstawaniu zrostów jest czas między 1 a 4 tyg. po porodzie.
Okres ten wiąże się:
a) z częstymi stanami zapalnymi, które w tym czasie mogą przebiegać bezobjawowo,
b) ze zmianami degeneracyjnymi i obrzękiem tkanek,
c) ze specyficznym oddziaływaniem na estrogeny, co pozwala mówić o tzw. wulnerabilnej fazie macicy.

ASHERMANA zespół – Postępowanie:

W rozpoznaniu z. Ashermana szczególnie ważne znaczenie odgrywa anamneza, w wyniku której można podjąć podejrzenie istnienia tego zespołu chorobowego. Podejrzenie to wzrasta niewspółmiernie, jeśli chora zgłasza się do ginekologa z powodu wtórnego braku okresu, a obecny stan poprzedzał okres skąpych, rzadkich względnie bolesnych miesiączek, które to zaburzenia ujawniły się po dokonanym wyłyżeczko waniu jamy macicy. Po wykluczeniu ewentualnej ciąży należy wyjaśnić przyczynę braku miesiączki. W tym celu należy wykonać testy hormonalne (test Soskina, test progesteronowy, test estrogenowy, test gonadotropinowy). Brak krwawienia po kolejno wykonanych testach zwiększa stopień podejrzenia w kierunku zespołu Ashermana. Zachodzi wówczas konieczność wykonania histerosalpingografii poprzedzonej sondażem jamy macicy. Postępowanie terapeutyczne uzależnione jest od: stopnia zajęcia światła jamy macicy przez zrosty i stopnia uszkodzenia śluzówki macicy. Całkowite zarośnięcie światła wymaga operacyjnego odtworzenia jamy macicy z równoczesną transplantacją śluzówki macicy pobranej od dawczyni o równoimiennych cechach serologicznych i minusowym odczynie Wassermanna. Śluzówkę macicy pochodzącą od dawczyni można zastąpić zdrowym jajowodem. Zabieg operacyjny przeprowadza się drogą pochwową lub brzuszną. Własne doświadczenie pozwala preferować zabieg operacyjny drogą pochwową. Od strony szyjki macicy drąży się tunel do zanik-łej jamy macicy, a następnie wszczepia się śluzówkę macicy albo jajowód. Transplantat, pobrany w drugiej fazie cyklu, należy nasycić oleistym roztworem hormonu pęcherzykowego i wprowadzić do odtworzonej jamy. Ujście zewnętrze kanału szyjki należy zaszyć na kilka dni. W przypadkach, w których jama macicy jest częściowo zarośnięta, wystarcza jedynie udrożnienie od strony szyjki, dzięki czemu jeśli zachowały się wolne przestrzenie z resztkami śluzówki, istnieją możliwości jej regeneracji. W takich przypadkach można wprowadzić wkładki domaciczne typu Lippes lub Copper T i pozostawić je w jamie macicy aż do momentu wystąpienia regularnych krwawień miesięcznych. Wspomniane metody wymagają uzupełnienia terapeutycznego w postaci podawania preparatów estrogenowych.